در شام دلم گرمي پنهان بهار است تصميم دلم حمله به اهداف شرار است خوابيده به چشمان ترم سلسله عشق اين عشق ولي خفته به دامان غبار است بايد چه کند اين سرپر حسرت بي دين با اين دل پر کينه که بي حال ونزار است از سنگ دلم سنگ مزاري نتراشيد تا خسرو اين ناحيه با عشق ندار است همچون شب بي پنجره بي نورو سرور است هرباغ که بي لاله وبي بيد وچنار است هر چند به قلبم جسد عشق نمانده اما همه دورو برم داغ مزار استموسي عباسي مقدم

تو رادر کوچه هاي بمب ودودو آه گم کردم تو را در خلوتي در يک شب کوتاه گم کردم تو را در سنگري بين علفها پاره آهنها به زير تابش شيري  ي قرص ماه گم کردم تورا که خواستي زخمي ترين شعر زمين باشي ميان صفر مرز وشهرکرمانشاه گم کردم قرار اين بود دريا را بشوراني نشد تا من تورا چون قطره بين آسمان وچاه گم کردم تورا از بس که خواندم در ميان شعر جا دادم شبيه واژه آخر در دل گمراه گم کردمموسي عباسي مقدم

رنگ موي تو رنگ نارنجي چشم تو چشم دختر چيني آمدم عصر جمعه ديدارت دست تو چاي وقهوه وسيني مادرت گفت کارو بارت چيست از کدام ايل واز کجا هستي گفتمش کار بنده عشق است وکشت جو با برنج لاييني تازگي رفته ام به سربازي روي دوشم تفنگ مي گيرم تا نگهبان مملکت باشم بروند عاشقان رطب چيني به دلم نيزآرزوهايي است که به غير از خدا نمي داند همه را روي مبل مي ريزم به کنارم اگر تو بنشيني من سوادم کم است گل بانو تو قبولم اگر بفر مايي مي شوم شيخ ابو علي سينا تو که باشي معلم ديني خواب ديدم که همسرم شده اي با عروسي دبش وجانانه تو دبير ومعلم ادبي دست بچه به حلقه ي بيني ظاهرا شوهر تو مي ميردمي شدي عاقبت تو همسر من سرطان زا اگر نمي بودند مرغهاي سفيد ماشيني عاقبت هم تو همسرم نشدي زندگي هم عصا به دستم داد چونکه دردي نشسته در پايم به جلو مي روم به سنگينيموسي عباسي مقدم

من پاسدارحرمت خون خدايمخاري به چشم دشمن انسان نمايمترسي ندارم از زبونان ستمگرتا در حريم آستان کبريايمدر هررگم جاري است خون پاکبازانتا با سپاه دين احمدآشنايمپا وسرم قدر حرم را مي شناسندمن عاشق گلدسته و صحن وسرايمهمچون سليماني که سرداري دلير استدشمن تنش مي لرزد از هر رد پايمدشمن اگر زخمي زده بر قلبها منزخم عميق درد مندان را دوايم آزاده ام پروانه ام در آسمانهابا اينکه دلتنگ شهيدانم رهايمموسي عباسي مقدم

بيمار ولاغر مي شوم لاغرتر از موييوقتي که قلبم مي شود بيتاب هندوييباکي ندارم ديگر از شمشير ابرويشوقتي که رنجم مي دهد  با  زخم   چاقوييبايد خدا امشب  مرا فرياد   رس باشددارم به نيزار گلو فرياد ياهوييوقتي که او روشنتر از برگ سپيدار استچون بيد مجنونم به شبها بر لب جوييبي او نمي خواهم که باغي سبز رو  باشدبي او نمي خواهم  که باشد باغ مينوييدر  فکر کوچيدن نمي باشم از اين کوچهپر مي زند تا در ضمير من پرستوييموسي عباسي مقدم

باران گرفت با تب باران جوان شدمبر شاخه هاي زلف غزل نغمه خوان شدمبر سبزه هاي باغ خدا پر زدم که تابر سبزه هاي باغ خداارغوان  شدمدر زير بادهاي پريشان رو به رو«زيباتر از هميشه برايت بيان شدم»بي مهري سفر  که رسيدو تو  پر زديخوکرده بادرد ورفيق خزان شدمخلقم اگر که تنگ شده مثل آسماناما به ياد روي شما مهربان شدمباراني از تبسم ودردم که عاقبتبا چشمه هاي پاک نگاهت روان شدمموسي عباسي مقدم

من تورا مي خواهم آري چشمها هم بر درند خون وآتش در ميان بستر خاکسترند صورتم از دوري واز زور غم خاکستر ي است سينه وقلبم ولي از جوش سرخ آذرند دائما در شعر مي گويم که تو بر گشته اي شعر هاي ما هميشه ساده وخوش باورند در گلستان دل من سرو بي معنا شده لال هاي باغ قلب من هميشه پرپرند بي تو حتي توي جنگل با من آهو دوست نيست گربه هاي خانگي همواره شيران نرند تو اگر باشي محبت هم فراوان مي شود بره ها وميش ها را گرگها کي مي درندموسي عباسي مقدم

بازهم آمد زمستان باز آمد برف شاديمن ولي لبريزم از سرمايه ي بي اعتماديمن ولي لبريزم از بغض غريب  برف وبارانلا به لاي آسمانها مثل ابر بامدادينه مرا يک سيب  شيرين نه مرايک برگ شاد استمثل کاج بوستان سر مي کنم با اين کساديحرف کمتر ميزنم  کم مي نويسم مثل آبانخوشه چيني ميکنم تا خو نگيرم با زياديموسي عباسي مقدم